از زخم نیمکـــــــــــــت ها...
اشعار و مطالب یک خانم معلــــــــــم
بهار هم یک معجـــــــــزه است .... بــــــبین چشم های سبــــــز من قهوه ای شدند ، از بس نگاه کردم و پرنــــــــده ای شکل تو از این آســـــــمان رد نــــــــشد.....! و عکس نگاه معصــــــــــوم یک شهید٬ روی درهای بسته...
از فراموشی درهای بسته و دیوارهـــــــــــای بی رنگ تا شکفتن خورشــــــــــــیدی داغ از فردا در قــــــــــــلب های مان...... یک به یــــــک می بینیم زیر ابرو ها را قد ناخن ها و مدل مو ها را فتــنه ی لعل لب و تیر مژ گان سیاه گیجی گم شده در عطر ها٬ بو ها را نکند وسوسه ی شانه و نور ونسیم سمت خورشید کشد شب گیسو ها را.... سوی دریا نکشیم قصه را تا نکنند جوجه اردک هامان هوس قو ها را با کدامین ترفند می شود آیا بست؟ پنجه ی شیران و چشم آهو ها را...! روزگاری ست غریب می توان عریان دید عشق پنهان شده در دل پستو ها را... نشکن این آینه را می کنی زنده به گور در تن دخـــــترکان شوق بانو ها را... هميـــــــــن براي من کافي ست که واي اگر نســـــــــيم مي وزيد ٬ لای زلـــــــِف مشکبار يار ٬ درخیال کودکان بی شــــــــمار....!
به آن ســـــتاره های پاک ،
به مـــــــاه تابناک ،
که مثل حر ف های تو همیـــــــشه بی ریا و ساده اند...
تو را به رودها سپرده ام ،به رودخـــــــانه ها
که مثل چشم ها ی جاری و زلال تو
بهار را به خـــــاک داده اند
برای من
تو ان حقیقت مـــــــداومی
که در تمام لحظه های بی دوام
زپشت ابرهـــــــــای تیرگی
به شـــــــــکل آفتاب هنوز هم طلوع می کند
هــــــنوز هم......هنــــــوز..... 
وتوپنجه بر خاک مي کشـــــــــي که برگردم...
افـــــــــسوس، نديدي
اين رگ هاي پير آبـــــــــي رنگ، کي بر دست هايم نشست؟
ودرگریــــــــه ی کدام شب تنهایی
موهايم سفيد شد ،
ونمره ي عيــــــــنکم بالا رفت....؟
ضجه بر خـــــــــاک مي زني که برگردم
نديـــــــدي افسوس،
پروانه هاي بازيگوش کي ازپلــــــــک هايم پريدند
وعســـــــل چشم هايم ازشيريني افتاد؟
بـــــــــگوکه نديدي
به تيزي کدام کنـــــــــايه ها دلم گرفت وشکست؟....
ودربي پناهـــــــــي کدام خيابان
نامم به هرزگي شايـــــــعه شد؟
درتکرار غمگين شاهـــــــــنامه ها،
من، ســــــــهراب شدم
تو ،رســـــــتم ،
ازبـــــــــس ،مرا نخواســـــــتي
که
بشناســــــــــي.......! 
مهر با جنگ آغاز می شــــــــــــود.....
با تصــــــــــویر خمپاره و زخم وزندگی٬ روی دیــــــوارهای بی رنگ ...
و دختری که از پیشـــــــــــانی بندهای رنگی
خورشــــــــــید ساخته است......
در شهر ما٬ مهر با جنگ آغــــــــاز می شود
و خـــــــردادها به تیر ختم خواهند شد.....
آغــــــــاز می کنم با تو ٬
ديــــــــــروز روز من بود
روزغرور و هلهله و رنگ ها و شـــــــــــادي ها ...
تـــــــــــبريک هاي داغ ٬
که مثل تاول ســــــــــــوزاني بر قلـــــــــب مي نشست ....
و مــــــــن ٬
چه ذوقي مي کـــــــــــردم ٬
وقــــــــتي مرا٬ تشبيه مي کردند به شـــــــــمعي ٬
از جنــــــــس عشق و ســــــــادگي و ايثار ...!
من٬ مثل يک پيامبــــــــر کوچک٬
در مـــــــــــوج واژه هاي مــــــــــقدس٬
گم مي شــــــــــدم .....
و پيروانم٬ مرا روي دســـــــــت مي بردند ...
من٬ در خلــــــــسه ي بهاري يک رويا٬
مي دويــــــــدم ٬
در کوچـــــــــــه هاي کودکي ام در ارديبهـــــــــــــشت ماه ....
و پشـــــــــت قدم هايم حتي آجـــــــــرها هم ســـــــبز مي شدند ....
روزم گذشــــــــــت ....
و من٬ دوباره خودم هــــــــــستم ...
درگير بخــــــــــشنامه هــــــــاي اداري ٬
و برگـــــــــه هاي قسط٬ روي کــــــــــتاب هاي نخوانده ...
و شــــــمارش انگشـــــــــــت هايم ٬
تا اين سال ها تمام شــــــود و بگــــــــــــويم :
خداحـــــــــــــــافظ !
اي دوست داشتني ترين ٬روياي کودکــــــــــــي ام٬
در ارديبهشـــــــــــــــت ماه.....!
مرثيه هاي کشــــــــــــــدار کلاغان پاييزي .....
مي نويسم :جيک جيک جوجه هاي شادي درلانه ي هاي جـــــــــــان گرفته در بهار ....
مي خواني:طعـــــــم قافيه هاي کهــــــــــنه درگلوي شاعران مـــــــــــرده
مي نويسم: فروغ نيـــــــــماي زنده در بامدادان آفتـــــــــابي
مي خواني :يوســـــــفان فراموش به چاه نيرنـــــــــــگ برادران
مي نويسم : عــــــــــزيزان عزت وعظمت در مصر بيداري
مي خواني : خواب ابدي اين پلــــــــک هاي خامــــــــوش
مي نويسم :پنجره هاي گشــــــــــــوده ي شايد فردا٬ شايد صــــــــبح ٬
مي خواني شکوه ناتمام من در چشم فروتـــــــــنان خم شده بر خــــــاک ٬
مي نويسم : ابراهيـــــــــــم ايستاده در بادهاي سرکش با تبــــــــــر ٬
مي خواني...... ...........
مي نويسم.............
فــــــــــرياد مي کشي :برگـــــــه ها بــــــــــالا .....
وبـــــــعد٬ با نفــــــــرت ناتوان يک صفر بی مغـــــــــز و بی ترحّم
به قلـــــــــب واژ ه هاي متـــــــــــفاوت ٬
شلــــــــيک مي کني......!
خودت را دوســــــــت داشته باشی
با عــــــــطر و مهرباني وبهداشت ...
و دنـــــــــيا را
با بازوان گشوده به علم و انديـــــــــشه و عشق ...
همين براي من کافـــــــــي ست که
شعر را دوســـــــت داشته باشي ٬
که در استعاره هاي شــــــــاعران
ماييم که نفـــــــس مي کشيم...
موُُُُُش هــــــا وگربه ها٬
محتســـــــب ها ومست ها٬
عاشقان ورندان ونظـــــــربازان٬
سياوشان مرده وسوگواران گيســـــــو کمند ٬
دست هــــــــاي کوتاه حلاج و دارهاي بلند ٬
همـــــين براي تو کافي ست که
تو رادوست داشته باشـــــــم ...
سرت داد نکشم ٬
کتکــــــــت نزنم ٬
قلبت رانشکـــــــنم ٬
تا دستت را به من بدهـــــي ٬
حرفـــــــت را به من بگويي...
همين براي توکافي ست که
برايت ابرباشـــــــم وباران٬
نه زخــــــــم وتبر ...
تا روزي
ازدرزهاي اين ديوارهاي بي فرهـــــــنگ
جــــــــوانه بزني ...
ريشه بگيــــــــري ...
ســــــــبزشوي ...
که شايد آن اولـــــــین درخت تو باشــــــي که
سرنوشت زمستان را تغيير مي دهــــــــــد ...
همين براي همـــــــه کافي ست که
مــــــــن يک معلّم خوب باشم ٬
براي تـــــــــــــو ...!
لا به لاي گيســـــــوان پاک و شُسته ي نشسته روي شانــــــــه ها ....
وای اگر بـــــــــها ر
پنـــــــــجه مي کشيد
روي پرنيان گوش ها و گوشــــــــواره ها ...
آي بـــــاد !
در شـــــــــکنج زلف مان نمي وزي ...
آي کولي بـــــــــهار !
دست بر کمــــــند زلف مان نمي کشي ...
آي شاعـــــران !
خوش نشسته اند بي قــــــر ار ٬
چنـــــــد زوِِج عاشِق شــــــــــپش٬
ما عقابـــــــــــيم ٬ با بال هاي گشــــــوده به وسعت دنيا
بـــــــــازيم٬ با چنگال هايي براي شکار آسمان و ســــتاره
کودکان قلب و ســــــــادگي ...
جيــــــــغ و اعتراض ...
پا مي کوبيم و مي خواهــــــــيم ...
فرياد مي کشـــــــيم و نمي خواهيم ...
امّــــــا بعد ..........
مي رويم مدرســــــــه
پرهـــــايمان را مي چينند ٬
چنگال هايمان را کوتاه مي کنــــــــند ٬
مي آمـــــــــوزيم٬ سر به هـــــــــوا نباشیم...٬
ندويــــــــــم ٬
نپــــــــــريم ٬
خوب حفظ کنيـــــــــــم ٬
خوب رونــــــــویسی کنیم٬
درست خط کشي کنـــــــــيم...
وفکر کنـــــــــــيم٬ به نوک دمـــــــــــاغ مان ...
عـــــــــقابيم٬ بازيـــــــــم٬ مي شويــــــم...هرچه شمابگويـــــيد ....!
بعد٬ که پيــــــر مي شويم٬ کزکرده گوشه ي نيمــــــــــــکتي سرد
زل مي زنيم به کودکـــــي ٬ با بال هاي عقــــــاب و چنگال هاي بـــــاز .....
وآه می کشیم.....!
| Design By : TopBloger.com |
نبود بین من و تو ز شعــــــــــــــــــر دیواری.............